December vind ik altijd zo’n drukke maand. Met de feestdagen voor de boeg moet er nog heel wat georganiseerd worden : geschenkjes kopen, kaartjes schrijven, e-mails beantwoorden, feestkledij aanschaffen, kapper, wassen en strijken zodat er zonder problemen koffers gepakt kunnen worden, stilaan het Nieuwjaarsfeest voorbereiden (voldoende glazen, stoelen, tafelkleedjes, servietten????) enz… Ook op school worden er meer toetsen gegeven en word je daar als mama automatisch nauw bij betrokken (lessen opvragen, huistaken samen maken, projectjes samen afwerken enz…) Voeg daarbij nog wat uitnodigingen hier en daar (coffeemorning, een ‘weihnachtlichen Abend’ en kerst met Vlamingen), schoolvrije dagen en een man die veel reist, dan krijg je een cocktail van stress, vermoeidheid met feestgevoel en genieten. Jaaaa, en dan ben ik blij dat ik niet meer uit werken ga. Het werk thuis slorpt nl. al mijn aandacht op… Hoe doen tweeverdieners met kinderen dat toch, vraag ik me telkens af? Zijn die dan zo super georganiseerd?
Even de week overlopen : maandag was Madu ziek (de week voordien waren dat Ralph en ikzelf), zodat ik – spijtig genoeg – de twee laatste lessen van ‘Interior Design’ heb gemist. Dat vond ik balen, want daar keek ik echt naar uit. Op zo’n momenten mis je een oma dichtbij die even (voor een 3-tal uurtjes) kan inspringen. Tja, daar valt nu eenmaal niets aan te doen, dat is eigen aan het expatleven… Maar in januari vangen de lessen opnieuw aan en hoop ik dat mijn achterstand is weggewerkt…
Op woensdagnamiddag spraken we met Marie en haar kinderen af om te schaatsen. Zug heeft nl. een prima ijsschaatsbaan. Terwijl de kinderen zich op de schaatsbaan amuseerden, kletsten wij weer gezellig bij. Dat we hen na anderhalf uur niet onmiddellijk van de ijspiste kregen, bewijst dat ze er van genoten hadden. Voor herhaling vatbaar, Marie, en bedankt voor de 2 foto’s (de batterij van mijn camera was leeg!!)
Op vrijdag hadden de jongens vrij (een pedagogische studiedag of zo) en nodigden we Madu’s beste vriendje uit om te zwemmen in Laettich. Ze zwommen, doken, sprongen, speelden in het water van half elf tot half een. Ze hadden ongelooflijke pret! En achteraf ongelooflijke honger! Ik besloot met hen te eten in de plaatselijke cafetaria. Dan hoefde ik ‘s avonds ook niet te koken en zo gaf ik mezelf ook wat vrij!
Zaterdag werden de jongens uitgenodigd om ‘Samichlaus’ koeken te bakken bij de buurvrouw. Haar kleinkinderen hebben de leeftijd van onze jongens. Ze kwamen glunderend thuis met 3 grote sinterklaasvormige krentekoeken. Een aten we er onmiddellijk van, de twee anderen aten we op zondag. Lekker!!!!
En zondag brak natuurlijk de grote dag aan : Sinterklaas!!!!! Madu was al enkele weken bezig met zijn wensen duidelijk kenbaar te maken aan de Heilige Man via vele brieven en tekeningen, dus de Sint wist wel heel duidelijk wat hij wilde : een ‘Trotti’. Die van vorig jaar was nl. op school gestolen. Dit jaar voegde de Sint er een slot bij. Heel wijs! Ralph was dit jaar minder begaan met brieven schrijven, die had nl. enkele weken terug het ‘Grote Geheim’ ontdekt. Maar of hij zijn langverwachte ijsschaatsen zou krijgen? En of, en nog heel wat meer… dank zij de sponsering van meters, peters, oma’s en opa! Ze genoten ervan!
30 november 2009
By Hilde
In Uncategorized
Ieder zal het nieuws intussen al gelezen hebben dat de Zwitsers de bouw van nieuwe minaretten op hun grondgebied verbieden. Hoe moeten we daar nu over denken? Pfff, ik weet het niet. Voor alle duidelijkheid : de moskeeen worden niet geband, de moslims mogen nog steeds hun geloof belijden, enkel de bouw van nieuwe minaretten worden verboden.
Laten we het eens van beide kanten bekijken . De Zwitsers zijn sowieso al vrij conservatief. De Zwitserse maatschappij is gegroeid vanuit een boerensamenleving : Kirche, Küchen en Kinder zijn nog steeds de grote pijlers, al merkt men wel dat er stilaan verandering in komt. Maar de kerktoren is er nog steeds heel duidelijk aanwezig. Wij wonen tussen 3 kerktorens en die luiden elk kwartier. Zou jij je dan een bergdorpje kunnen voorstellen met een minaret naast de kerktoren? Geef toe, dat is toch een echte cultuurclash…
Er is natuurlijk ook de grote angst. Angst dat hun bergdorpen en steden hetzelfde lot te wachten staat als zovele grootsteden in Europa. En dat begrijp ik volkomen : we hebben jarenlang in Brussel gewoond en hebben de verloedering van dichtbij meegemaakt. En hoe je het ook draait of keert : je voelt je ongemakkelijk op een tram of metro met vrijwel enkel alochtonen en hier en daar nog een autochtoon.
Anderzijds, begrijp ik ook wat het is om ‘tweederangsburger’ te zijn. We hebben het zelf voor de eerste keer hier ondervonden. Onze kinderen werden in een integratieklas gestopt en zo’n beetje aan hun lot overgelaten. Geen gestructureerde lessen, massa’s huistaken en geen gehoor krijgen bij de leerkracht of directie. Ja, daar word je gefrustreerd door. En dan mogen we blij zijn dat we als ouder nog Duits praatten. Wat doe je dan? Je frustraties ventileren bij lotgenoten of soortgenoten. Wij konden dat bv. op Belgische avonden of koffieochtenden met moeders van vriendjes.
En ik kan me dus voorstellen dat islamieten zeer veel steun en toeverlaat vinden in hun moskee, de plaats waar ze elkaar ontmoeten. Ze komen van een heel andere cultuur, dus willen ze in hun gebedshuis hun lotgenoten opzoeken. Ik kan enkel niet inschatten, wat een minaret voor hen betekent, omdat ik hun cultuur te weinig ken.
Want een cultuur van een land leer je pas echt kennen, als je er ooit gewoond hebt. Wij vertrokken bv. met een bepaald idee naar Amerika, een visie die gevormd werd door de media. Onze visie hebben wij helemaal bijgesteld, omdat wij beseften dat de berichtgeving over Amerika steeds vanuit een Europees perspectief gebeurde. En dat er bepaalde dingen verkeerd worden begrepen, omdat men de cultuur te weinig begrijpt…
Het betekent echter ook dat je open moet staan voor de cultuur van je nieuwe gastland, dat je je moet aanpassen… Concreet betekent dat voor ons dat we de taal leren en de Zwitserse cultuur (leren) aanvaarden, ook al brengt dit frustraties met zich mee.
De minarettenkwestie is dus een heel gevoelige materie. Belangrijk is dat de communicatie open blijft tussen de verschillende culturen en dat men de andere probeert te begrijpen. De affiches waren in dat opzicht wel vrij agressief, men had het onderwerp subtieler moeten aanpakken, want het is niet bevorderlijk voor de communicatie tussen gemeenschappen… ‘k Ben in ieder geval blij dat ik niet in de politiek zit, want het zijn toch verdomd moeilijke beslissingen die men moet nemen… Ik ben nieuwsgierig naar de reacties van de internationale gemeenschap…
Continue reading
22 november 2009
By Hilde
In Uncategorized
Net voor ik aan mijn blog wilde beginnen, liet ik alle e-mails in mijn inbox binnenlopen. En er was er eentje bij van Elke. Zij had me genomineerd voor een Creatieve Blog Award. Dit schreef ze in haar blog :
‘Hilde in Zug (Zwitserland): Het kan niet anders dan dat Hilde ook heel creatief is. Ze adopteerden een baby in Belgie, verhuisden naar Engeland, er kwam nog een adoptiebaby bij, ze verhuisden naar Amerika, en ondertussen zitten ze al weer geruime tijd in Zwitserland. En Hilde, die laat heel haar huishouden geweldig draaien. Dat vergt zeker heel wat kunst en vliegwerk. Ralph en Madu zijn echte wereldburgers geworden! (en knappe jongens!)’
Elke volg ik al enkele jaren ‘blogsgewijze’. Ik vind het nl. geweldig dat zij en haar gezin er alles aan doen om hun droom waar te maken. Al heeft ze haar droom moeten aanpassen en emigreren ze nu naar Canada ipv naar Amerika. Elke, bedankt voor de ‘Award’! ‘t Was een aangename verrassing.
En dit is de handleiding die met de award komt:
1. Plaats de award en het berichtje op je Blog
2. Een bedankje en link naar degene die je de award heeft gegeven
3. Vertel ons 7 dingen over jezelf die wij niet van je weten
4. Kies 7 andere bloggers die volgens jou deze award ook verdienen
5. Plaats een link naar deze 7 bloggers.
6. Laat deze 7 mensen weten dat je ze deze award hebt gegeven
Ok, nu moet ik 7 dingen over mezelf vertellen die jullie nog niet van me weten. Hier gaan we dan :
1. Ik ben absoluut geen liefhebber van stokjes of awards enz… gewoon omdat ik ze vind als kettingbrieven. Bij mij lopen kettingbrieven altijd vast. Ik verstuur ze nooit verder, ik ben dus in vele ogen waarschijnlijk een ‘spelbreker’. Ik vind stokjes en awards ook vrij ‘gevaarlijk’ omdat men altijd mensen voor het hoofd stoot bij het benoemen van andere – in dit geval – bloggers. Waarom deze en geen andere? Maar ik moet toegeven dat deze award wel een beetje mijn ijdelheid streelde (en ik tevens niet wist waarover ik vandaag wilde schrijven), dus besloot ik erop in te gaan.
2. Ik drink al 10 jaar geen koffie, zwarte thee, cola of energy drinks omwille van de caffeine. Ik ben uiterst gevoelig voor caffeine, wordt er heel nerveus van. Als ik het op mijn nuchtere maag dronk, moest ik er soms van overgeven. Wat ik dan wel drink? Kruidenthee, vruchtenthee, water, fruitsappen en natuurlijk wijn!
3. Het internet interesseert me minder en minder omdat ik vind dat ik er zoveel tijd door kan verliezen. Je begint bv. een blogje te lezen en je klikt en klikt en klikt verder en kijk je op van je scherm, zie je dat er alweer een uur is voorbij gevlogen. Als ik me dus achter de computer zet, zal ik mezelf steeds een tijdslimiet geven. Ik probeer ook onze kinderen ervan af te houden en dat lukt tot nu toe nog vrij goed… Vandaar dat ik ook minder blog dan vroeger…
4. In tegenstelling tot Petra, ben ik absoluut geen ochtendmens, maar een nachtvlinder. Ik moet er nochtans elke ochtend om half zeven uit, maar in het weekend slaap ik steevast uit! Onze kinderen en mijn ventje weten dat en laten me dan ook met rust tot ik zelf naar beneden kom. Zij houden zich beneden bezig met spelletjes en trekken de deur van de living dicht… Toch echte schatten, niet?
5. Wisten jullie trouwens al dat ik buiten een chocolade- en wijnliefhebber, ook nog een scampiliefhebber ben? Je kan me geen groter plezier doen dan scampi’s op het menu te zetten. We eten ze dan ook regelmatig (al zijn ze hier errrrrg duur!) en zelfs onze kinderen vinden ze heerlijk! De beste scampi’s zijn nog altijd die van Roel (geheim recept, sorry!)
6. Wij praten altijd heel open over adoptie, omdat onze kinderen het grootste geschenk zijn dat we ooit kregen en omdat we dat graag met hen en anderen delen. Toch zijn er enkele vragen die ik absoluut ongeschikt vind als men die stelt in het bijzijn van onze kinderen. Ik kan wel begrijpen dat men ze heeft en ik wil ze wel beantwoorden, maar dan een keertje als ze er niet bij zijn : 1) Wat kost zo’n adoptie? Omdat onze kinderen hierdoor verward worden en denken dat wij hen ‘kochten’ en 2) Zijn het broertjes? Wij beantwoorden deze vraag steeds positief : ‘ja, door de adoptie’. Ze weten elk wel dat ze een andere biologische mama hebben, maar we willen niet dat mensen steeds benadrukken dat ze geen biologische broertjes zijn. Wat maakt dat trouwens uit? Ze groeien op als 2 broertjes…
7. Wisten jullie dat Roel en ik elkaars absolute tegenpolen zijn op het gebied van orde? Ik ben een grote sloddervos wat papieren betreft (daar krijgt Roel een punthoofd van) terwijl ik graag het huis netjes hou en hij daar absoluut geen belang aan hecht (waar ik dan weer een punthoofd van krijg!)… Leuk stel, he!!
Voila, nu kennen jullie ons nog een stukje beter 
Wat het benoemen van andere bloggers betreft, daar heb ik het in een volgend blogje over. Kwestie van de spanning erin te houden… Sorry, mijn computertijd zit erop!
Continue reading
15 november 2009
By Hilde
In Feestjes en verjaardagen
Het was vandaag Madu’s adoptieverjaardag. Sinds een paar jaar staan we elk jaar een dag stil bij de adoptie van onze kinderen. De adoptieverhalen worden dan opnieuw verteld en ze kunnen eens extra over hun adoptie praten als ze dat willen. Madu kreeg deze ochtend zijn cadeautje en mocht kiezen wat hij vandaag wilde doen. Het werd : ijsschaatsen. Maar eerst ‘moesten’ we nog naar de kerk… Neen, niet voor zijn adoptie, wel voor de Eerste Communie van Ralph.
Toen Ralph en Madu overschakelden naar hun nieuwe klas hier in het buurtschooltje, werden ze automatisch ingeschreven in de godsdienstles, omdat we ons bij de gemeente als ‘katholisch’ hadden opgegeven. We vernamen dat Ralph dit jaar zijn Eerste Communie zou doen (dit gebeurt nl. in de derde klas). Euh? In Amerika hadden we ervoor gekozen om de kinderen niet hun Eerste Communie te laten doen, hoewel Ralph er af en toe naar vroeg (vermits vele van zijn klasgenootjes zich toen voorbereidden). Dus vroegen we hem wat hij zelf wilde. ‘Krijg ik dan ook een cadeau?’ vroeg hij met glinsteroogjes. ‘Ja, maar dat is niet de reden waarom je je Eerste Communie doet’. Toch was hij meteen verkocht. Zijn neefjes en nichtjes hadden het toch ook gedaan? En veel van zijn vroegere vrienden ook. Dus ja, hij wilde heel zeker…
Na enkele lessen godsdienst echter, zwakte zijn enthousiasme enigszins af, maar hij begrijpt ook wel dat we er nu mee doorgaan. We vinden het wel goed dat ze een beetje een katholieke achtergrond krijgen. Als het maar niet dogmatisch wordt, maar dan zwakken wij dat thuis wel af…. Vandaag moest hij dus – ter voorbereiding van zijn Communie – een eerste ‘Familiengottesdienst’ bijwonen. Voor het eerst dus met z’n allen naar een Zwitserse kerk. Nadat hij zich had aangemeld (aanwezigheden werden genoteerd!!) mochten de kinderen vooraan plaatsnemen. Wij gingen ergens achteraan zitten, vermits de kerk al stampvol zat. ‘t Was er lekker warm, in tegenstelling tot de Belgische kerken waar het toch steeds frisjes is.
De mis ging hoofdzakelijk door in het Zwitsers Duits (enkel de bijbelteksten werden in het hoogduits gelezen), dus veel konden we er niet van begrijpen. Op een bepaald moment sprak men steeds over ‘Pascal Emmanuel’ en ik kon me niet herinneren dat ik ooit over een bijbelfiguur ‘Pascal Emmanuel’ had gehoord. Tot het ons duidelijk werd dat Pascal Emmanuel het kindje was dat vandaag werd gedoopt… Dan toch nog wat actie in deze monotone mis! Het viel ons trouwens op dat het er voor de rest precies hetzelfde aan toegaat als in Belgie. Er wordt wel meer rechtgestaan en op de knieen gezeten (gelukkig zijn de planken met kussentjes bedekt), maar minder gezongen. Na een uurtje waren we blij dat we onze verplichting hadden volbracht. Neen, om hier elke zondag onze tijd door te brengen, daar hebben we geen zin in. Daarvoor is het ons allemaal wat te saai. Het hoeft ook geen ‘happy clappy’ bedoening te zijn als in de Amerikaanse missen, maar toch een beetje meer enthousiasme, als het effen kan! Blij dat we de dag vrolijker konden verder zetten op de ijsbaan… want pret hebben onze jongens wel gehad!
Continue reading
08 november 2009
By Hilde
In bezoek
Afgelopen week zijn Riet en haar gezin bij ons op bezoek geweest. Zondagnamiddag was het heerlijk weer, dus wandelden we boven op de Zugerberg. Het uitzicht was prachtig met al die mooie herfstkleuren.
Op maandag goot het dan weer pijpestelen, dus reden ze naar Luzern om een bezoekje aan het ‘Verkehrshaus’ te brengen terwijl ik naar mijn cursus Interior Design vertrok. En nadien werd er geshopt in het Emmen Center (net een Amerikaanse mall). Zo brachten ze hun dagje toch nog zinvol door, ondanks het kwakkel herfsweer.
Op dinsdag waren de weergoden ons beter gezind. Ik besloot een les Duits te spijbelen (maar vertelde het niet aan Ralph en Madu, die dat anders ook maar al te graag wilden ) om met de bezoekers een wandeling te maken langs de ‘Zugersee’. In Cham namen Riet’s kinderen en ik dan de trein terug, zodat we tijdig thuiskwamen voor de lunchpauze van Ralph en Madu. Tante Riet en nonkel Nic stapten de hele wandeling terug en vervoegden ons later aan tafel. In de namiddag kuierden ze door Zug, dat ze eigenlijk nog niet eerder ontdekten (vorige keer brachten ze ons een blitzbezoek net vóór ze op vakantie vertrokken).
En op woensdag was het al zover : we moesten afscheid nemen… ‘t Was dus inderdaad een kort bezoekje, maar dat was door omstandigheden (‘t was langer gepland). We zien ze gelukkig weer snel terug : eerst met Kerst en daarna met Nieuwjaar (dat ze voor het eerst hier zullen vieren!!)
Verder is de week rustig verlopen. Op zaterdag gingen we naar de ‘Weinmesse’ (wijnbeurs) in Luzern (wijntjes proeven en een voorraad inslaan ) en deze namiddag gaan Roel en de kinderen naar de film van Michael Jackson ‘This is it!’. Niet echt mijn ding… dus blijf ik lekker thuis. Ik kan me dan rustig concentreren op mijn taak van ‘Interior Design’, want dat neemt toch wat tijd in beslag… maar het is echt een heel leuke cursus, waar ik enorm veel bijleer! Ik zal er in de toekomst wel eens een blogje aan wijden…
Continue reading
