Het leven zoals 't is… in Zug

Hoe zou het nou met Hilde en familie zijn?

20 januari 2012 By Hilde 7 In Uncategorized, feestdagen

Ja, we leven nog steeds, hoor! De weken zijn voorbij gevlogen, er is zelfs intussen een nieuw jaar begonnen… dus tijd om toch wat van ons te laten horen.

Eerst en vooral wensen wij jullie het allerbeste in 2012! Misschien wat laat, maar ik heb me laten vertellen dat je je wensen tot eind januari mag uiten. Bij deze, dus.

Verder is er de afgelopen weken zoveel gebeurd, dat ik me er niet aan waag om hier een blogje over te schrijven. Dat wordt een opsomming van feesten, bezoeken, koffieochtenden, skiweekends, voetbaltornooien enz… en dat zijn vijgen na Pasen (of is het Kerst?). Laat me het kort samenvatten : het was een leuke, gezellige drukte hier ten huize Van Doren (foto’s volgen).

Hoewel het hier heel druk was, hebben we er toch tenvolle van genoten. Het lijkt alsof ik me nu beter kan organizeren en minder gestresst voel dan pakweg een jaar geleden. Is het gek te denken dat dit met de verhuis te maken heeft? Zou het kunnen dat de ruimte en orde in dit nieuwe huis me ook ruimte en orde in mijn gedachten hebben gegeven? Als je Kevin McCloud van Grand Designs (Channel 4) moet geloven, is dat effectief zo. Hij beweert zelfs dat een nieuw huis je ook een nieuwe mens kan maken. En ik moet toegeven dat ik bij mezelf wel enige veranderingen heb gemerkt… Ook de kinderen lijken rustiger, maar is dit niet gewoon omdat ze ouder en wijzer zijn geworden? Of omdat we nu eindelijk hier in Zug aangepast zijn, na een woelige beginperiode waar alles vierkant draaide? Wat het ook zij, het voelt goed aan…

Nu iets heel anders : onze blog bestaat meer dan 6 jaar. Op 31 oktober 2005 schreef ik mijn eerste blogje vanuit St.Louis (zie hier). In die 6 jaar hebben wij de mooie (en af en toe wat minder mooie) momenten uit ons leven met jullie online gedeeld. Ik heb hier enorm veel voldoening uitgehaald. Vooral jullie reacties zijn steeds de motor geweest om verder te schrijven. De laatste tijd heb ik echter minder en minder behoefte om mijn gedachten neer te pennen, maar dat hadden jullie wellicht al vermoed. De blogjes volgden elkaar immers niet zo vlot meer op. Het ontbrak me steeds meer aan zin en inspiratie. Het wordt dus stilaan tijd dat ik afscheid neem online. Ik zal wel af en toe (1 à 2 keer per jaar) de blog nog eens updaten, zo kunnen jullie nu en dan nog wat van onze familie vernemen.

Zo, lieve lezers, het ga jullie goed!

Verhuisd!!

10 oktober 2011 By Hilde 15 In bezoek, huis en tuin, vakantie

We wonen nu 3 weken in ons nieuwe huis en voelen er ons al helemaal thuis. In een recordtempo hebben we alles uitgepakt, gestimuleerd door het feit dat oma en opa de tweede week al op bezoek kwamen… We wilden hen toch niet tussen de dozen ontvangen?

Oma en opa waren even enthousiast als wij, toen wij het voor de eerste keer zagen. Het duplex-appartement biedt een zee van ruimte : er zijn niet enkel ruime kamers, maar ook een ruime waskelder, 3 kelders, een gemeenschappelijke speelruimte, een fietskelder en een dubbele garage met parkeermogelijkheid voor de bezoekers. Het geeft uit op een leuke tuin en heeft een prachtig zicht op het meer van Zug. Ja, we beseffen dat we heel veel geluk hebben gehad dit – per toeval – te hebben ontdekt. Hoewel we echt tegen de verhuis opkeken, zijn we blij dat we hebben doorgezet. De jongens blijven naar dezelfde school gaan, ze moeten enkel wat vroeger vertrekken, maar vinden dit niet erg omdat ze nu met de fiets mogen rijden…

Maar de komende 2 weken, hoeven ze dit niet te doen : het is nl. herfstvakantie. Onze jongens waren aan vakantie toe. Huiswerk, leren, testen, voordrachten, dictees enz… er zijn toch heel wat interessantere dingen in het leven, niet? Althans zo denken er onze twee jongens over. En sinds ze nu in de buurt van vele vriendjes wonen, is het schoolwerk toch wel dikwijls een grote spelbreker… Waarom heeft een dag maar 24 uur en kunnen ze niet langer blijven spelen??? Enfin, daar hoeven ze zich de komende week geen zorgen over te maken…

De tweede week van de herfstvakantie vertrekken we naar België. ‘t Wordt een blitsbezoek vermits we (de jongens en ik) op donderdag alweer met de trein terugkeren. Ik geef nl. op vrijdag les terwijl Roel nog tot vrijdag in Nederland blijft voor het werk.

En wie dacht dat we nu lekker zouden luieren deze eerste week, heeft het mis. We hebben deze morgen een heel lijstje samengesteld van zaken die nog geregeld moeten worden als gevolg van de verhuis. Dat gaat van bagagedrager op de fietsen installeren (voor de boekentassen), tot sofabedden kopen, over verhuisschade laten herstellen tot winterbanden monteren enz… enz…

De winter komt er inderdaad snel aan. Het gure herfstweer van de afgelopen dagen, is er het bewijs van… We hebben vandaag trouwens voor het eerst onze nieuwe openhaard ingezegend! Heerlijk ervan genoten, want die hadden we in ons vorig huis gemist! Laat de winters nu maar komen, wij blijven met een glaasje wijn bij de haard (tenminste toch na het skien!)… Gezellig, toch?

Enkele fotootjes van onze nieuwe stek :

Stilte voor de storm…

08 september 2011 By Hilde 10 In vakantie

Even wat tijd vrijgemaakt om te bloggen… Kwestie van onze ’fans’ niet te vergeten !! We hebben de afgelopen weken natuurlijk niet stilgezeten. Hou jullie vast voor een uitgebreid verslag…

Eind juli vertrokken we voor 2 weken naar Italië, meer bepaald Zuid-Tirol (Dorf Tirol). Een heerlijke vakantie die ons allen heeft deugd gedaan! We verkenden de streek vorig jaar al, maar wilden het gebied nog wat beter leren kennen. We deden heel wat uitstapjes, bergwandelingen en lagen ook af en toe gewoon te luieren aan het zwembad (by the way: we hebben heel goed weer gehad, ondanks de depressies die boven Europa hingen!) Ongelooflijk hoe snel zo’n vakantie is voorbijgevlogen…

Ondertussen hebben Roel en ik ook op onze 23ste huwelijksverjaardag (06-08-88) en op ons 30 jaar samenzijn (10-08-81) getoast. Ik kan haast niet geloven dat we elkaar al zolang kennen, maar ja, als ik ’s morgens de rimpeltjes rond onze ogen zie, dan weet ik pertinent zeker dat die er nog niet waren toen we elkaar leerden kennen Maar 23 jaar is nog niets, vergeleken met de komende huwelijksverjaardag van Roels ouders : zij vieren volgend jaar hun 50ste! Dan hebben Roel en ik nog een hele weg af te leggen…

Het volgende hoogtepunt in onze vakantie was het bezoek van Jan en Caroline, vrienden uit onze studententijd waarmee we al jaren contact houden (niet altijd even regelmatig, geef ik toe, maar daar ligt de afstand voor iets tussen). En… ze hadden de zon meegebracht (en nog vele cadeaus, waarvoor nogmaals dank!) We konden dus gezellig kuieren door Zug, maakten de dag erop een grote wandeling en konden elke avond buiten genieten van een wijntje en een BBQ… Heerlijk toch?

Ook nog vertellen dat Marie jarig was (neen, ik verklap niet hoe oud ze werd!) en dat ik genoten heb van het feestje bij haar thuis. Er waren zeker een 20-tal meiden (ja, ik noem ons nog steeds meiden) van verschillende nationaliteiten. Altijd fijn om nieuwe mensen te ontmoeten. We hebben lekker gegeten en gedronken op hun terras, in een blakende zon! En wat kan Cian, haar man, lekkere hapjes bereiden! Ook de kinderen deden hun uiterste best om de gasten te verwennen : lege glazen werden prompt bijgevuld en de hapjes werden continu rondgedeeld. Ja, we werden er in de watten gelegd. Een geslaagd feest!

De school herbegon op 22 augustus. De kinderen keken er naar uit om hun vriendjes weer te zien! Ralph blijft uiteindelijk toch in zijn vroegere school, er is geen plaats vrijgekomen in Menzingen. Hij heeft afgelopen zomer haast elke dag wat ,Mathe’ (wiskunde) geoefend en daar draagt hij op dit moment de vruchten van… Hij is in ieder geval heel gemotiveerd en doet hard zijn best om bij te blijven met de leerstof. Duimen dat het zo blijft!

Intussen is ook het muziekonderricht van start gegaan. Madu begint met electrische gitaar, ik fluit nog lustig verder (hoewel me eigenlijk de tijd ontbreekt) en Ralph houdt een jaartje pauze. Hij houdt nog steeds van zijn drums, maar speelt er liever wat op los dan zijn oefeningen in te studeren En vermits het op school dit jaar een uitdaging wordt, besloot hij wijselijk een jaartje met muziek te stoppen…

Ook mijn Nederlandse lessen zijn weer gestart. Binnenkort begin ik met een tweede groep… Dat loopt dus lekker! En ik moet zeggen dat ik geniet van het enthousiasme van mijn groep.

Vorige week hadden we ook nog Roels zus op bezoek. Zij en haar gezin kwamen terug uit Italië en maakten een tussenstop in Zug. Madu baalde, want hij moest op ’Klassenlager’ (wat wij ’Bergklassen’ zouden noemen) en kon zijn neef en nichtje niet zien. Hij werd toch enigszins getroost met de leuke brief (en tekening) die ze hadden geschreven. En Ralph, die was natuurlijk blij dat hij kon uithangen met zijn neef telkens hij uit school kwam… Ook zij hadden geluk met het weer : terwijl het in België pijpestelen regende, liet de zon zich hier van haar beste kant zien!

En wat valt er nog te vertellen? O ja, we hebben natuurlijk tussendoor heel wat geregeld voor de verhuis. We zijn – na al onze expatavonturen – wel rotten in het vak geworden, maar de verhuis ’an sich’ vind ik toch nog steeds heel intens. Tja, eigen schuld, dikke bult : deze keer hebben we het onszelf aangedaan. Het huis was nochtans een ’Zwitsers plaatje’ en velen (vooral Zwitsers) vragen zich af waarom wij verhuizen (naar Zwitserse normen is dit een groot huis). Het huis was echter niet functioneel ingedeeld (hoog en smal). Vooral de te kleine kinderkamers en het ontbreken van een bureau en degelijke wasplaats werden ons steeds moeilijker. Alles gebeurde steeds rond die ene tafel in de eetkamer (enige in het huis!). Dat maakte dat je continu de tafel moest dekken en afruimen. Nooit kon je eens wat laten liggen (de was of de computer, mijn lesvoorbereidingen, het huiswerk van de kinderen enz.. ) want er moest gegeten worden. We hebben dus bij onze zoektocht naar een nieuw huis er vooral op gelet dat de kinderkamers voldoende ruim zijn, dat we een bureau in de gastenkamer kunnen plaatsen en dat de wasplaats voldoende ruim is… We hadden nog wel enkele puntjes op ons verlanglijstje en die hebben we allemaal kunnen afvinken! Yay!! Dus ja, wij kijken uit naar het nieuwe huis, ook al zal die verhuis even pijn doen… Ook het plezier om het weer knus in te richten, daar verheug ik me al op!

Nu is er even een stilte voor de storm : het meeste is geregeld. Dit weekend ruimen we nog de kelder en mijn kleerkast op. Vrijdag 16 september krijgen we de sleutels en dan schieten we uit de startblokken! Het wordt dan weer stil op deze blog, maar weet dat we druk bezig zijn… Tot ergens in oktober!

Ja, we leven nog….

22 juli 2011 By Hilde 7 In Uncategorized

Ja, ja… we leven nog! Jullie kennen het vast ook : drukke tijden! ’k Heb geen ander excuus voor de blogstilte. Al moet ik toegeven dat ook blogmoeheid een rol speelt. Niet dat ik niet weet wat te schrijven, maar de fut ontbreekt me gewoon om ’s avonds achter mijn pc te kruipen en mijn gedachten neer te tikken… Ja, ’je wordt ouder, mama, geef het maar toe!’

Eerst wil ik iets rechtzetten bij onze vrienden : ’k had hen al zolang een fotoverslagje beloofd. Hier komt het dan!

Waarmee zijn we dan zo druk geweest de laatste tijd? Ziekenhuisbezoeken (Ralph brak zijn arm), tandartsbezoeken, vriendenbezoekjes, BBQ, voetbal, dwarsfluit, musical op school, koffieochtenden, Madu’s verjaardagsfeestje (*) enz… Tussendoor probeerden we wat te sporten, de kinderen bij het studeren te helpen (vooral de oudste heeft heel wat coaching nodig), zijn we op zoek gegaan naar een nieuwe woonst (jaaaaaa, we verhuizen half september!) en gingen we ook op zoek naar een nieuwe school (helaas nog geen plaats gevonden!) Natuurlijk liep intussen het dagelijkse leven gewoon verder : boodschappen, opruimen, wassen, strijken, koken en les geven… Jullie begrijpen best wel dat ik naar vakantie snakte!!! Dus was ik maar al te blij toen we vorige week naar België vertrokken. De kinderen konden op tennisstage (Ralph was net 2 dagen uit het gips!!!) en mama kon uitblazen (terwijl papa gewoon verder zwoegde). En genoten heb ik : ik bracht bezoekjes aan familie en enkele vrienden (sorry, dat ik niet met iedereen kon afspreken) en ging op soldenjacht!! Heerlijk! Af en toe is een mens gewoon toe aan een ’break’.

(*) Een fotoverslagje van Madu’s verjaardagsfeestje : een schattentocht in Zug, een zwempartijtje in het meer van Zug en een picknick in het park…

Deze week was het dan vooral uitpakken en ook weer inpakken… want we vertrekken zaterdag naar Italië. Een hele lijst van ’to-do’s’ werd afgewerkt en ondertussen moest het huis er ’spic en span’ bijliggen voor de potentiële huurders van ons huidige huis. We hadden geluk : na het bezoek van één makelaar en één gezin, was het al bingo! Het huis werd in één week verhuurd!

Na de vakantie in Italië kennen we dan nog een spurtje naar de verhuis toe : nog 2 bezoekjes (vrienden en familie) in augustus en als alles goed verloopt, verhuizen we half september. ’Waar naartoe?’ hoor ik velen denken. Een kilometer verderop, dus vlakbij… zodat de kinderen nog steeds in hetzelfde schooldistrict zitten. Toch proberen we Ralph in een andere school in te schrijven, omdat hij een professionelere studiebegeleiding nodig heeft. Alles heeft te maken met het Zwitsers schoolsysteem (in het 5de en het 6de leerjaar zijn de cijfers bepalend voor de verdere studie… en vermits Ralph wat leermoeilijkheden heeft, wordt hierdoor zijn keuze enorm beperkt). Er komt misschien nog een plaatsje vrij in een school in Menzingen, dus houden we onze vingers gekruist…

Dat het een drukke zomer wordt, hebben jullie allang begrepen, dus nemen jullie het ons vast niet kwalijk dat ik een ’zomer-blog-pauze’ inlas. ’t Zal dus een tijdje stil worden op deze blog, maar rond half oktober, dan zijn we er weer! We wensen jullie een heerlijke zomer toe! Carpe Diem!

Paasvakantie, bezoek en feest!

10 mei 2011 By Hilde 6 In Uncategorized

De paasvakantie (ofte Frühlingsferien) is alweer lang voorbij en nog steeds postte ik geen blog… Shame on me!

De eerste 4 dagen van de vakantie namen de jongens deel aan een voetbalkamp op de ’International School’ van Zug. Ze konden er al hun energie kwijt en oefenden – zonder het zelf te beseffen – intussen de Engelse taal. Grappig hoe het accent van de jongens plots meer Engels dan Amerikaans klonk.

Met Pasen kregen we niet enkel bezoek van de paashaas, maar ook van onze vrienden. Het werd een heerlijk lang weekend. We hadden prachtig weer, maakten mooie wandelingen, aten (en dronken!!) gezellig buiten, gingen op ’paaseitjesjacht’ en genoten van elkaars gezelschap… Spijtig dat één vriend er door omstandigheden niet bij kon zijn, maar we hebben alvast het glas op hem geheven (foto’s volgen).

Het laatste weekend van de paasvakantie, brachten we nog een blitzbezoek aan de familie (konden pas op zaterdag vertrekken vermits ik vrijdagavond les geef…). We vierden er de Eerste Communie van een nichtje, het Lentefeest van Madu en ook nog een beetje de plechtige Communie van een neefje (die zijn eigenlijke feestje dit weekend had). Ook hier waren de weersomstandigheden ideaal : we aperitiefden bij mijn broer en schoonzus in de tuin en hielden het eigenlijke Communie/Lentefeest in een restaurant vlakbij. Het werd een gezellige BBQ in de tuin. Heerlijk smullen en drinken! De kinderen konden zich tussendoor uitleven op de trampoline of speelden nog een partijtje voetbal… gezelligheid troef, dus! Alles ging – spijtig genoeg – veel te snel voorbij, maar we houden er wel de mooiste herinneringen aan over!

Een greep uit de foto’s :

De lente…

18 april 2011 By Hilde 7 In dagelijkse dingen, huis en tuin, weekend

Hmmmm, het lentegevoel… De kriebel in je buik als het zonnetje je schouders verwarmt of als je plots de bomen ziet knoppen. Heerlijk, toch? Eindelijk kunnen we de winter uitwuiven. De ski’s werden opgeborgen en de winterbanden worden weldra vervangen…

Met plezier poetste ik onlangs het terras, dat er maar triest bijlag. Het mos werd met de hogedrukreiniger weggespoten en de zielige, verdorde plantjes vervangen. Vorig weekend zegenden we ons fijn buitenplekje in met een apperitiefje en een BBQ. Zaaaalig!

Het lijkt of we herleven! De kinderen spelen weer continu buiten : voetballen, hockey, ping-pong, inline-skaten, ze krijgen er niet genoeg van! De huistaken zijn grote spelbrekers en de avonden veel te kort! Sinds enkele weken bellen er geregeld meisjes aan… ’k Geloof dat ook onze oudste de lentekriebels stevig voelt

Dit weekend werden de fietsen van stal gehaald en Roel beloofde een ’kleine fietstocht’ uit te stippelen, kwestie van een beetje te trainen. ’t Werd een heuse training : 55 km! Maar de kinderen hielden prima tred, enkel ik moest af en toe een tandje bijsteken. Neen, ik klaag niet : we hebben de mooiste dorpjes en prachtigste bossen doorkruist. Wat is Zwitserland toch mooi! De zadelpijn neem ik er graag bij…

Aloha

03 april 2011 By Hilde 8 In bezoek, vakantie

Stel je voor : strand, palmbomen, cocktail in de hand, een prachtig zicht op de oceaan, aan de horizon schepen die langzaam voorbij de vulkanische bergen varen. Een droom? Dat dacht ik ook. Eigenlijk nog steeds… maar de foto’s getuigen dat we er effectief zijn geweest op het tropisch eiland Maui (Hawaii)!! Aloha!

Na 4 drukke weken van bezoek (eerst tante Ann en familie, dan nonkel Hugo en familie en vervolgens oma en opa), opendeurdagen op school, een fluitconcert en lesgeven, volgde de ultieme beloning : een weekje Hawaii. Roel werd uitgenodigd op de Global Sales Managers Meeting van het bedrijf waar hij werkzaam is. En de vrouwen mochten mee. Als we de ‘chief’ mogen geloven is de reden ‘because you’ve earned it’!! Oma en opa waren zo lief om zich over onze rakkers te ontfermen, dus liet ik het me geen twee keer zeggen! Ook al moest ik wassen, strijken en pakken tussen de bezoeken door, een aangeboden en verdiend snoepreisje kan je toch niet weigeren ?

Mijn broer en gezin :

Het zijn heerlijke dagen geweest. De mannen hadden elke morgen een plenaire zitting, de vrouwen konden deelnemen aan georganiseerde activiteiten of gewoon wat luieren… wat ik meestal deed. Ik profiteerde ervan, nu ik onze ’steeds-weer-aandacht-opeisende-energieke’ jongens niet in de buurt had… En naarmate de dagen vorderden, merkte ik hoe mijn batterijen zich langzaam weer oplaadden. In de namiddag namen Roel en ik deel aan oa. een adembenemende helikoptervlucht en een mooie walvistrip (waarbij we spijtig genoeg enkel de ruggen van walvissen te zien kregen). De avonden werden gevuld met diners en shows en de ’grand finale’ was het bedrijfsfeest dat op de laatste avond werd georganiseerd. Onnodig te vertellen dat alles voorbij is gevlogen!

Foto’s van de helikoptervlucht (met dank aan Maud!)

Bedrijfsfeest – laatste avond :

Maar de reis was nog niet afgelopen. Op onze terugtocht landden we in San Francisco en verbleven er nog anderhalve dag. Toen we nog in St.Louis woonden, waren we er nooit geraakt, dus wilden we van de gelegenheid gebruik maken om deze prachtige stad alsnog te bezoeken. Veel tijd hadden we niet, maar we kregen tenminste een indruk… Union Square, Fisherman’s Wharf met zijn Pier 39, Chinatown, het SFMOMA (het San Francisco Museum of Modern Art), the Golden Gate en het eiland Sausolito bezochten we, meer kon niet gezien de beperkte tijd. Het weer was fantastisch, dus deden we alles te voet en aten we op leuke terrasjes… Ja, het was een reis uit de duizend, waaraan we de mooiste herinneringen overhouden…

Maar mooie liedjes, duren nooit lang. Zondagavond landen we in Zurich. Hoezeer we er ook van genoten hebben, toch zijn we ook blij terug te keren naar onze spruiten! We hebben ze inderdaad gemist…

Bezoek…

12 maart 2011 By Hilde 6 In bezoek, vakantie, weekend

We hebben 5 heerlijke dagen beleefd met de familie. Mist, sneeuw, zon, lentetemperaturen, mooie natuur, drukke straten vol carnavalvierders in Luzern… en dat alles in 5 dagen, heel bizar! Foto’s zeggen meer dan 1000 woorden, dus hier een fotoreportage.

foto’s : met dank aan tante Ann

Verjaardagsparty en carnaval…

03 maart 2011 By Hilde 6 In Feestjes en verjaardagen, bezoek, dagelijkse dingen, weekend

Jeetje, ’t is al maart en alweer lang geleden dat ik een blogje schreef, maar ik kwam er gewoon niet toe… De tijd vliegt dan ook voorbij, vooral als je een drukke agenda hebt…

Op 21 februari vierden we Ralph’s verjaardag. Hij werd 3 dagen in de bloemetjes gezet: op maandag kreeg hij van ons zijn kadootje en aten we samen taart, op dinsdag nam hij wat traktaties mee naar school (vermits we pas in het weekend terug waren uit Val Gardena, hadden we geen ’znüni’* kunnen aankopen) en op woensdag werden de klasgenootjes uitgenodigd.

Met z’n 23 waren ze! Geen enkel klasgenootje had zich ziek gemeld We gingen bowlen in Baar. Eigenlijk hou ik niet zo van deze bowlingzaal, maar het ligt het kortst bij Zug. En vermits we in de winter niet zoveel alternatieven hebben voor verjaardagsfeestjes, besloot ik maar om mijn vooroordelen opzij te zetten. Ik vergelijk deze bowlingzaal dan ook steeds met de bowlingzalen uit Amerika, waar men heel clientgericht is…

De kinderen hebben zich uitstekend vermaakt! Ralph vond dit het leukste feestje ooit! Hij heeft gelukkig niet gemerkt hoe ik me achter de schermen wel wat opwond over enkele zaken… (dat alles had te maken met de ongeïnteresseerde, stugge managers die oa. een deel van het eten een uur later serveerden en me bij de afrekening meer aanrekenden dan we gekregen hadden). Och, ik wilde er mijn dag niet door laten verknallen en heb dus niet lang met hen gediscussieerd. Uiteindelijk verliezen zij klanten met zo’n niet-commerciële houding, want ze zien me daar inderdaad niet meer terug… Ik ben vooral blij dat niemand er wat van gemerkt heeft en dat de kinderen zich uitstekend geamuseerd hebben…

En zoals ik al eerder schreef, hebben we drukke weekends tot in juni! Dit weekend organiseerde de firma waar Roel werkzaam is, een skidag in Flumserberg. We vertrokken vroeg en profiteerden zo van de relatief lege pistes en het heerlijke weer. Tegen de middag echter, stroomde het volk toe en begon het weer te betrekken. Rond 14.30 u gaven we er de brui aan, want niets is zo frustrerend als skiën in een mierennest bij grauw weer. Er zoefden continu mensen langs ons heen, waardoor we zelf weinig skiruimte kregen… We waren blijkbaar niet de enigen die er zo over dachten want in de skibar troffen we al heel wat collega’s aan. De avond is verder nog gezellig verlopen…

Nog even vermelden dat ik vorige vrijdag mijn eerste les Nederlands gaf. Het eerste kwartier was ik vrij gespannen, maar nadien voelde ik de spanning bij me wegebben. Het voelde goed om weer voor een klas te staan… Ik ga in de toekomst echter niet meer over mijn werk bloggen, omdat ik tenslotte Nederlands onderwijs en mijn studenten me waarschijnlijk wel op een of andere manier weten te vinden

Verder gooi ik ook nog enkele fotootjes van de bonte Zuger Chesslete (Carnavalstoet) op de blog. Die vond vandaag plaats en alle scholen uit Zug namen eraan deel. Er heerste een uitgelaten sfeer vooral dank zij de ’Guggenmusiker’ met hun kakafonische klanken…

Zo, en nu zijn we in afwachting van Tante Ann (Roel’s zus) en haar gezin. Die komen ons enkele dagen bezoeken… Net goed, want onze kinderen hebben maandag en dinsdag ook vrij. Hopelijk blijft het weer goed, zodat we het een en ander kunnen ondernemen!

* znüni : Zwitsers voor een soort van ’snack’ om 10u (tijdens de pauze)

Onze skivakantie…

17 februari 2011 By Hilde 5 In vakantie

Zaterdag vertrokken we op skivakantie. Na een reis van 5 uur kwamen we aan in Selva di Valgardena. Dit dorpje ligt in de Dolomieten, in het noorden van Italie.

Wat we niet wisten, is dat 88% van de bevolking er Ladinisch spreekt. Ladinisch is een Reto-Romaanse taal. Een taal die een beetje verwant is met het Romaans uit Zwitserland (en voor ons dus onbegrijpelijk). De andere 12% spreekt Italiaans of Duits (evenredig verdeeld). We kunnen ons dus hier – gelukkig – met Duits behelpen (iedereen in de toeristische sector spreekt het).

Ons hotel ‘Laurin’ ligt pal in het midden van het dorpje, vlakbij een skilift. Zo hoeven we ‘s morgens niet te ver te zeulen met de skilatten op de schouders en de zware skilaarzen aan de voeten. En ‘s avonds kunnen we tot vlakbij het hotel skien, ook altijd fijn, niet? We hebben niets dan lof over het hotel. Het eten is lekker, de kamers heel verzorgd, het personeel vriendelijk, er is een zwembad en een gloednieuwe wellness. Enfin, de kinderen vinden dit het beste hotel ooit! We komen dus zeker terug…

Wat voor ons heel aangenaam is, is dat de kinderen de hele dag in de skischool zijn. Ze vinden die ‘supercool’ en vorderen zienderogend op de latten. Onze Ralph skiet zonder problemen zwarte pistes af, in de diepsneeuw, door de bossen, op ‘bobbel’pistes enz… Iets wat hij zelf nooit voor mogelijk hield. Madu, die in een lagere groep zit, heeft weer helemaal zijn vertrouwen terug en ook hij skiet nu gezwind zwarte pistes af. Die skileraars doen echt wonderen met onze spruiten! Het grappige is dat onze kinderen in hun groepjes als tolken fungeren. De skimonitoren spreken enkel Italiaans en Duits en vragen onze kinderen om het aan de Engelstaligen uit te leggen. Zonder dat ze het zelf beseffen, is het dus ook nog een taalkamp

Ook wij hebben 2 dagen een skileraar ingehuurd, vooral om het skigebied te leren kennen. Het is dan ook het grootste skigebied waar we ooit naartoe gingen, met 500 km aan skipistes… ‘t Is natuurlijk ook goed om weer eens wat technisch bijgestuurd te worden, niet dat we ooit grote skilegendes zullen worden…

De weersomstandigheden konden ietsje beter. We hebben 2 dagen volle zon gehad… dat was natuurlijk heerlijk skien. Maar sinds gisterennamiddag, begon het hier te sneeuwen en werd het mistig. Niet zo leuk om te skien, omdat je zichtbaarheid dan aanzienlijk vermindert. Onze kinderen hebben daar blijkbaar niet zoveel last van : zij hadden vanmorgen nog een wedstrijd en presteerden uitermate goed. Ralph eindigde als 3de in zijn groep (op 1 sec. van de winnaar!) en Madu als 2de (op 30 honderdsten van de winnaar!). Ze glunderden beiden!